Պարույր Սևակ «Հայրենիք»

Քեզնով երդվելիս

Ձեռքըս դնում եմ իմ սրտի վրա՝

 Սեղմելո՛ւ նման,

Որ… հանկարծակի չպայթի դողից…

Ինձնով երդվելիս

Ափըս դնում եմ քո մի ափ հողին,

Ինչպես իմ նախնիք՝ Սուրբ Գրքին իրենց…

Եվ զո՜ւր, իզուր են մեզ ուսուցանել,

Թե յուղոտ մատով Սուրբ Գիրք չեն թերթում:

Ա՜խ, ի՛մ ժողովուրդ, Գի՜րք ժողովողի,

Սուրբ Գիրք… ծամո՜ւմ են… յուղոտ բերանո՜վ՝

Քո լավաշիդ պես,

 Նշխարիդ նման…

Եվ աջից նայում՝

Տեսնում եմ հրդեհ,

 Ձախից եմ նայում՝

Տեսնում եմ մոխիր:

Ի՜նչ է. քե՞զ տրվեց կրակը կրթել

Ու դաստիարակել մի ամբողջ նախիր…

Ճակատագըրի բերումով դաժան

Ճակատըդ հիմա՝ փոքրի՜ց էլ փոքրիկ,

Մինչդեռ ճակատիդ գիրը՝ մեծից մե՜ծ:

Իսկ ո՞վ է դրա ընթերցողն, ո՞ւր է…

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.