Վահան Տերյան «Դու շրջում ես ամենուրեք, դու չըկաս»

Դու շրջում ես ամենուրեք, դու չըկաս,Աներևույթ դու խոսում ես աշխարհում,Հանկարծ, անկարծ շշնջում ես, որ կըգաս,Հըմայում ես, կանչում, կանչում ու լռում. Քնքուշաբույր ծաղիկների թերթերում,Հույս դաշտերի խաղաղ նիրհող օվկիանումԵվ աստղազարդ, խորհրդավոր գիշերում,Եվ ջրերի արծաթաճոճ օրրանում։ Ամենուրեք մի կարոտ ես դու նետել,Քո ըստվերն ես փռել անծիր աշխարհում,Դու ես հյուսում աստղացանցը ոսկեթել,Գիշեր ու զօր կյանքը դու ես զարդարում։ Եվ աշխարհի ուղիներում ես մոլորԹափառում եմ և որոնում տխրադեմ,Լսում եմ քո ձայնը անուշ-լուսավոր,Կանչում եմ քեզ, բայց անունըդ չգիտեմ։ Читать далее Վահան Տերյան «Դու շրջում ես ամենուրեք, դու չըկաս»

Ваша оценка:

Գևորգ Էմին «Ես հայ եմ»

Ես հայ եմ, հին, ինչպես լեառն այս բիբլիական,Թաց են ոտքերս դեռ ջրհեղեղի ջրից,Իմ սուրբ հողն է տեսել Նոյն առաջին անգամ,Բաբելոնյան Բելը խորտակվել իմ սրից: Իմ մատների հետքն է կրում կողի վրա,Քարն առաջին մամռոտ, որ իմ ձեռքով տաշված,Եվ միացած հողին շաղախով իմ արյան,Արարատյան դաշտում մեհյանի վեմ դարձավ: Իմ նահատակ որդոց արյունով է ոռոգԱմեն ծաղիկ ու ծառ հողում հայրենական,Ամեն բլուր՝ քաջի մի շիրիմ է նորոգ,Եվ կոթողի բեկոր՝ ամեն սանդուղք ու քար: Ես հայ եմ, հին, ինչպես լեառն այս Արարատյան,Հազար սուր է բախվել իմ վահանին ահեղ,Բայց փշրել եմ նրանց ես ցասումով արդարԵվ լեռներիս նման գլուխս վեր պահել: Читать далее Գևորգ Էմին «Ես հայ եմ»

Ваша оценка:

Գևորգ Էմին «Մենք փոքր ենք, այո»

Մենք փոքր ենք, այո,Փոքր՝Լեռների ծերպերից սուրացողԱյն քարի նման,Որ հովտում ընկածԺայռի ու՜ժն ունի:Փոքր՝Մեր անսանձ գետակների պես,Որոնք վիթխարի ուժ են ամբարել,Անծանոթ՝ հովտի ծույլ-ծույլ գետերին:Փոքր ենք,Բայց ինչպես գնդակը՝ փողում,Ինչպես կաղնու սերմն՝Արգավանդ հողում,Ոսկու մի հատիկ,Որ վերևից է նայումԿապարի ու թուջի քաշին:Մենք փոքր ենք,Սակայն համեմունք ենք մենք,Աղն այն մի պտղունց,Որ համն է տալիս մի ամբողջ ճաշի:Մենք փոքր ենք, այո,Ձեզ ո՞վ էր ասումՄեզ սեղմեք այնքան,Որ մենք ստիպված ադամանդ դառնանք:Ո՞վ էր ստիպում՝Մեզ աստղերի պես ցիրուցան անեք,Որ միշտ մեզ տեսնեք՝Ուր էլ որ գնաք:Մենք փոքր ենք,Սակայն մեր երկրի նման,Որի սահմանըԲյուրականից մինչ լուսին է հասնում եւԼուսավանից մինչևՈւրարտու:Փոքր՝Այն հրաշքՈւրանի նման,Որ դար ու դարեր,Փայլում է, շողում,Սակայն չի հատնում: Читать далее Գևորգ Էմին «Մենք փոքր ենք, այո»

Ваша оценка:

Վահան Տերյան «Մի՛ խառնեք մեզ ձեր վայրի, արջի ցեղերին»

Մի՛ խառնեք մեզ ձեր վայրի, արջի ցեղերին,Մեր երկիրը ավերված, բայց սուրբ է և հին:Որպես լեռն է մեր պայծառ տեսել հազար ձյուն,Այնպես նոր չեն մեզ համար դավ ու դառնություն։Բաբելոնն է եղել մեր ախոյանը՝ տե՛ս —Անհետ կորել, անցել է — չար մշուշի պես։Ասորիքն է եղել մեր թշնամին — ահա՛Դաշտ է տեղը և չըկա քար քարի վրա։Ամրակուռ է մեր հոգին — դարերի զավակ՝Շատ է տեսել մեր սիրտը ավեր ու կրակ։Շատ է տեսել երկիրն իմ ցավ ու արհավիրք,-Լաց է այնտեղ ամեն երգ և ողբ ամեն գիրք։Գերված ենք մենք — ո՛չ ստրուկ — գերված մի արծիվ,Չարության դեմ վեհսիրտ միշտ, վատի դեմ ազնիվ։Բարբարոսներ շատ կըգան ու … Читать далее Վահան Տերյան «Մի՛ խառնեք մեզ ձեր վայրի, արջի ցեղերին»

Ваша оценка:

Պարույր Սևակ «Հայրենիք»

Քեզնով երդվելիս Ձեռքըս դնում եմ իմ սրտի վրա՝  Սեղմելո՛ւ նման, Որ… հանկարծակի չպայթի դողից… Ինձնով երդվելիս Ափըս դնում եմ քո մի ափ հողին, Ինչպես իմ նախնիք՝ Սուրբ Գրքին իրենց… Եվ զո՜ւր, իզուր են մեզ ուսուցանել, Թե յուղոտ մատով Սուրբ Գիրք չեն թերթում: Ա՜խ, ի՛մ ժողովուրդ, Գի՜րք ժողովողի, Սուրբ Գիրք… ծամո՜ւմ են… յուղոտ բերանո՜վ՝ Քո լավաշիդ պես,  Նշխարիդ նման… Եվ աջից նայում՝ Տեսնում եմ հրդեհ,  Ձախից եմ նայում՝ Տեսնում եմ մոխիր: Ի՜նչ է. քե՞զ տրվեց կրակը կրթել Ու դաստիարակել մի ամբողջ նախիր… Ճակատագըրի բերումով դաժան Ճակատըդ հիմա՝ փոքրի՜ց էլ փոքրիկ, Մինչդեռ ճակատիդ գիրը՝ մեծից մե՜ծ: Իսկ ո՞վ է դրա ընթերցողն, ո՞ւր … Читать далее Պարույր Սևակ «Հայրենիք»

Ваша оценка:

Հովհաննես Շիրազ «Իմ սուրբ հայրենիք»

Իմ սուրբ հայրենիք, դու սրտիս մեջ ես,Դու սրտիս մեջ ես, ոչ լեզվիս վրա,Իմ սրտի միջից, թե սիրտս ճեղքես՝Դրոշիդ բոցը պիտի հուրհրա։Չեմ ուզում գոռալ իմ սիրո մասին,Սակայն, իմացիր, հայրենի՛ք իմ մեծ,Քեզ հարյուր տեղով խոցեց թշնամին,Բայց հազար տեղով իմ սիրտը խոցվեց։Ես ամբողջովին քոնն եմ, հայրենիք,Եվ մոմի նման, ճամփեքիդ վրաՔո փառքի համար թե մի օր վառվեմ,Մոխրաբիծ անգամ ինձնից չի մնա։ Читать далее Հովհաննես Շիրազ «Իմ սուրբ հայրենիք»

Ваша оценка:

Սիլվա Կապուտիկայն. Մի լացացնի շատ եմ լացել, սիրելիս

Մի լացացնի շատ եմ լացել, սիրելիս, Դու մի կարծիր պաղ եմ այսպես ու գոռոզ, Սիրտս շատ է լցված եղել վերքերով, Սպիներից է կարծրացել, սիրելիս: Հոգնել եմ ես ցավոտ, դավոտ սերերից, Ամենքի դեմ սիրտս բացած, աչքս` փակ, Քար է եղել նրանց շքեղ կրծքի տակ, Իսկ ես, ավաղ. սիրտ եմ կարծել, սիրելիս: Հոգնել եմ ես, թող որ քնեմ ես հանգիստ, Մանկան նման` ծնկիդ գլուխս դրած, Ինձ խնայիր ու գուրգուրա ինձ վրա, Ժամս է արդեն իրիկնացել, սիրելիս… Читать далее Սիլվա Կապուտիկայն. Մի լացացնի շատ եմ լացել, սիրելիս

Ваша оценка:

Սիլվա Կապուտիկյան. Թե իմայիր

Ինչ խռովահույզ ճամփաներով եմ տարել իմ սերը Երբ թվացել է մարել են դարձիդ բոլոր լույսերը Խարխափել եմ ես անհայտության մեջ կեսգիշերային Բայց վար չեմ նետել իմ սրտի բեռը Իմ ամեն քայլին Նոր գայթակղության առու է եղել Շամպայնի նման խշշացող, կանչող Արբեցնող առու Բայց ես թեքել եմ թեքել եմ ճամփաս ու փախել հեռու: Հավաքույթներում ամենից զնգուն ես եմ ծիծաղել Ու երջանկության ծփանք են կարծել իմ երգն ու ձայնը Բայց երբ գիշերը Ուղեկիցներիս մնաս բարով եմ ասել խնդադեմ Ու տուն մտնելով` շրջել եմ դանդաղ դռան փականը Նույն բանալիով փակել եմ դրսի աշխարհ իմ դեմ Ու խոր հանձնվել իմ կարոտներին, իմ մենությանը Քայլել … Читать далее Սիլվա Կապուտիկյան. Թե իմայիր

Ваша оценка:

Համո Սահյան. Երկրորդ հարկի պատշգամբը

Պարիսպներով շրջապատված Բերդի պես էր ձեր տունը հին. Գյուղի մեջ, բայց գյուղից զատված Մի դղյակ էր հեքիաթային։ Ես մեր բակից ամեն անգամ Նայում էի ձեր դղյակին… Եվ նախանձում էի անգամ Կտրին իջած կաչաղակին։ Տենչում էի հավքի թևով Հասնել մի օր երկրորդ հարկին, Բայց ո՞վ, բայց ո՞վ կթողներ, որ Արժանանամ ես այդ փառքին։ Նայում էիր հաճախ ինչպես Տասնհինգօրյա լուսինն ամպից Եվ չքանում վայրկենապես Երկրորդ հարկի պատշգամբից։ Մերթ հրճվում էր, մերթ վշտանում, Կրակված էր իմ սիրտն անբիծ, Ու նայելով չէր կշտանում Երկրորդ հարկի պատշգամբից։ Անցնում էի ես ձեր դռնով, Մնում էի գիշերն անքուն, Եվ մի օր էլ դափ ու զուռնով Ձիավորներ եկան … Читать далее Համո Սահյան. Երկրորդ հարկի պատշգամբը

Ваша оценка: