Սեր կյանքի նկատմամբ և բարձր տրամադրություն… ի՞նչ է պետք դրա համար… մի կարևոր բան` նպատակ. մեկ այլ կետ, որին ուզում ենք հասնել: Եվ սարսափելի է, երբ այդ կետը չի երևում, ոչ թե հեռու է կամ անհասանելի, այլ` պարզապես չի պատկերվում մեր երևակայության մեջ: Դեպրեսիան բնորոշ է միայն բազմաթիվ խնդիրներ ունեցող մարդկա՞նց: Իհարկե` ոչ: Ինչ էլ կյանքում ունենա, որքան էլ որ լավ վիճակում լինի մարդը, նա միշտ փնտրելու է ելք իր վիճակից… ելք դեպի այլ, ավելի լավ վիճակ: Եվ ո՞ր մարդու դրությունն է անելանելի` բազմաթիվ խնդիրներ կյանքում ունեցողինը, թե՞ նրանը, ով այլևս ոչ մի ակնառու խնդիր չունի: Հենց երկրորդի հետ է … Читать далее Պաուլո Կոելյո «Անհավատարմություն»

Որքա՜ն շատ են ստեղծագործությունները սիրո մասին, իսկ սերը այնքա՜ն տարբեր է լինում… Փոքրիկ պատմվածք (ընդամենը 7 էջ), որը կարելի է վայելել սուրճի ընդմիջման ժամին, և հաճելի նստվածք, որը կմնա երկար: Բեռնել պատմվածքը русский Читать далее Артур Конан Дойль. Любящее сердце

Կարո՞ղ ես վստահել սեփական զգացմունքիդ… Մեծ և ուժեղ, կուրացնող և բոլոր այլ զգայարանները բթացնող, ամեն ինչ կլանող զգացմունքիդ… Կարո՞ղ ես զգացմունքիդ վստահել այնքան, որ հետևես նրան ամենուր, անգամ, եթե զգացմունքը քեզ տանում է մի ճանապարհով, որը հակառակ է քո ամբողջ անցած ուղուն. բանականության բոլոր օրենքներով անընկալելի ճանապարհով, էսթետիզմի զգացումիդ վիրավորող ու ստորացնող ճանապարհով, բարոյականության տեսանկյունից արգելված և ժխտելի, թե´ նեղ շահադիտական, և թե´ մարդասիրական գաղափարների ներքո անհեթեթ ճանապարհով… Անընդունելի ճանապարհով քեզ տեսնող ամենահեղինակավոր բոլոր աչքերում` շրջապատող բացառիկ մարդկանց և քո սեփական աչքերում… Իհարկե կարող ես և կվստահես… Հեշտ է դավաճանել սեփական գիտակցությանը, բարոյականության ընկալմանը և խղճին անգամ, սեփական անձին ու … Читать далее Հատված «Ժամադրություն մտքերի աշխարհում» գրքից

«Բարեկա՛մս, սեր չէ այն, ինչ որ մարդիկ սովոր են անվանել սեր, այսինքն՝ շոշափելին, առարկայականը: Բարեկամս, սեր չէ կինը, որի հետ խոսում ենք, բացատրվում, վիճում, կռվում, հաշտվում, նորեն կռվելու ու նորեն հաշտվելու համար: Սեր չէ կինը, որին գրկում ենք, համբուրում, պաշտում, որպեսզի վայելենք և վայելում ենք, որպեսզի ապականենք: Ոչ, դա սեր չէ: Սերը երազ է և երազ էլ պիտի թողնել նրան: Սերը հավիտենական է, անջնջելի, անմոռանալի, բայց անճաշակելի: Նա մի շող է, որ չի մարում, բայց և չի որսվում ինչպես թռչուն, մի գաղափար, որը չի հնանում, բայց և չի գործադրվում ինչպես մարմնավոր վայելքի միջոց, մի միտք, որ չի մաշվում, բայց և … Читать далее Շիրվանզադե «Ալինա»

Յուրաքանչյուրիս համար կարևոր է, որպեսզի մեզ ուրիշները նայեն: Մարդիկ բաժանվում են 4 կատեգորիայի` ըստ այն բանի, թե ում հայացքի ներքո են ցանկանում ապրել: Առաջին կատեգորիայի մարդիկ երազում են անանուն մեծամասնության, այլ խոսքերով` հանրության հայացքի մասին: Երկրորդ կատեգորիան այն մարդիկ են, ում համար կենսականորեն անհրաժեշտ է մի խումբ ծանոթների հայացքները: Նրանք տարբեր միջոցառումների ակտիվ կազմակերպիչներն են: Երկրորդ կատեգորիայի մարդիկ, սակայն, ավելի երջանիկ են, քան առաջինները, քանի որ հանրության ուշադրությունը կորցնելու դեպքում առաջիններին համակում է զգացումը, որ իրենց կյանքի դահլիճում ընդմիշտ հանգել են լույսերը: Իսկ հանրության աչքերը վաղ թե ուշ փակվում են: Երկրորդ կատեգորիայի մարդիկ, հակառակը, միշտ կգտնեն հայացքներ, որոնց ներքո կկարողանան … Читать далее Միլան Կունդերա «Կեցության անտանելի թեթևությունը»

Փոփոխություններ չսիրելու հետևանքը ամենևին էլ դրանցից խուսափելը չի։ «Թողնել ամեն ինչ այնպես, ինչպես կա» մտածում են փոփոխություններ չսիրողները․․․ Նրանք «թողնում են», բայց ոչինչ չի մնում այնպես, ինչպես կա։ Իսկ նրանք ընդամենը զերծ են մնում փոփոխություններին գիտակցորեն միջամտելուց… բայց փոփոխությունները միևնույնն է լինում են, ուղղակի նրանց համար ավելի անցանկալի ուղղությամբ, քան նրանց գիտակցված միջամտության դեպքում կլիներ ։ Փոփոխությունը անխուսափելի է, փոփոխությունը փաստ է։ Չկա և չի լինի ընտրություն փոփոխության լինելու և չլինելու միջև: Կյանքը անցնում է` մի փուլը հաջորդելով մյուսին, և մի փուլի ավարտը ու մյուսի սկիզբը մեր կողմից կազմակերպված արարողությամբ չի լինում… այլ լինում է, պարզապես լինում է իր ժամանակին… … Читать далее Уолш Нил-Доналд. Книга перемен

Չգիտեմ ինչ օրինաչափությամբ, բայց մեզ միշտ հանդիպում են գրքերը, որոնց մենք արդեն մտքով հասել ենք… Читать далее Крайон.Путешествие Домой

Գրքերի նկատմամբ իմ մեծ սերը մեկ այլ մակարդակի հասավ ավստրիացի գրող Ստեֆան Ցվայգի հետ ծանոթությամբ։ Ցվայգին կարելի է կարդալ անվերջ՝ ընբոշխնելով յուրաքանչյուր էջ, յուրաքանչյուր տող․․․ Իդեալական գիրքն ինձ համար հենց այնպիսին է, ինչպես գրում է Ցվայգը՝ տողեր, որոնց բովանդակության մեջ ընկղմվում ես ամբողջությամբ և հոգևոր բարձրություն, հարստություն, որը համակում է քեզ․․․ «Письмо незнакомки» նովելը իմ ամենասիրելին է Ստեֆան Ցվայգի բոլոր ստեղծագործություններից։ Ես կցանկանայի մեջբերումներ անել գրքից, որպեսզի պատկերացում կազմեիք, թե ինչ գիրք է, արժե՞ կարդալ, թե՝ ոչ․․․ բայց այս նովելի դեպքում մեջբերում անելը, գտնելը որևէ առանձին արտահայտություն կամ պարբերություն ինձ համար չափազանց բարդ է ․․․ Եվ ես սիրով տրամադրում եմ … Читать далее Стефан Цвейг. Письмо незнакомки