Հարաբերություններում լինում են տատանման փուլեր, երբ զգացմունքն արևի պես մայր է մտնում, որպեսզի հետո նորից ծագի: Թուլացումը, ուժգնացումը, անհետացման պատրանքը զգացմունքի բնական ընթացքն են, որը հաճախ մենք ինքներս խափանում ենք: Տատանման փուլում գտնվող հարաբերությունները, որոնք ամենախոցելին են և մի հպումից անգամ կարող են քանդվել, մենք սկսում ենք ուժգնությամբ ցնցել: Երբ մեր զուգընկերը «սառում է», մենք նրան հարցախեղդ ենք անում, պահանջում ենք բացատրություններ, թելադրում ենք կանոններ, քննարկում ենք հարաբերությունները… Պարզապես տատանման փուլում «հարաբերություններն ամենից շատ են ցավում», և հենց այդ ժամանակ մենք որոշում ենք աշխատել դրանց ուղղությամբ և անում ենք դա ակտիվ գործողություններով: Իսկ իրականում դա պասիվ սպասման, արտաքին գործողությունների դադարի, … Читать далее Հարաբերություններում լինում են տատանման փուլեր…

Երբեմն հաճելի է պարզապես նստել և նայել, թե ինչ է կատարվում քո կյանքում: Նայել, ինչպես հետաքրքիր ֆիլմ: Չէ՞ որ այդ ֆիլմի ռեժիսորը հենց դու ես… Իսկ սցենարը գրել ես քո նախկին մտքերով, որոշումներով, գործողություններով… Երբեմն՝ չգիտակցված, երբեմն՝ գիտակցելով: Թեև ֆիլմի ընթացքին այդ պահին գուցե չես կարող միջամտել, բայց անչափ կարևոր է «ճիշտ» նայելը, նայելը հեղինակի աչքերով՝ վերլուծելով, գնահատելով, հասկանալով, սխալներն ուղղելով… Նայել և հղկել ինքդ մեզ՝ որպես ռեժիսոր… Նայել և անցնել ավելի կատարյալ սցենարի մշակմանը: Читать далее Երբեմն հաճելի է պարզապես նստել և նայել․․․

Սկսել ենք մեզ վա՞տ զգալ այնտեղ, ուր գտնվում ենք. մեր մարմնում, մեր տանը, մեր հարաբերություններում, մեր աշխատավայրում, ինքներս մեր մասին մեր մտքերում… «Վատ զգալու» ախտանիշը սովորաբար տագնապով ենք ընդունում… բայց արդյո՞ք սա իսկապես վատ ախտանիշ է: Ես կասեի՝ ճիշտ հակառակը: «Վատ զգալուց« սկսվում են բոլոր հրաշալի, անհավանական , հեքիաթային փոփոխությունները կյանքում: Հենց վատ զգալն է միակ ազդանշանը, որն ընկալում է մեր միտքը և տանում է մեզ դեպի վեր: «Ես ինձ վատ եմ զգում այս կամ այն տեղում» նշանակում է, որ այդ ոլորտում դեպի վեր տանող սանդուղքի առաջին աստիճանին ոտքս արդեն դրել եմ: Եվ որքան ավելի եմ վատ զգում, որքան ավելի … Читать далее «Վատ զգալը», մարդու ամենախոստումնալից վիճակն է

Ինքնավստահությունը երբեք չեն գտնում այնտեղ, որտեղ կորցրել են: Իսկ մենք հաճախ շարունակում ենք համառորեն փնտրել այն հենց այդ նույն տեղում՝ անվերջ պահպանելով ձախողված և մեր Ես-ը հափշտակած սիրային հարաբերությունները, ընկերական շրջապատը, աշխատանքը … Մենք մնում ենք այնտեղ, ուր մի բան այնպես չի գնացել, որպեսզի ուղղենք իրավիճակը, վերականգնենք կորցրածը, վերադարձնենք մեր վստահությունը, ինչից հետո նոր, միգուցե, առաջ գնանք: Իսկ առաջ գնալու համար նախ հեռանալ է պետք: Եթե չի ստացվում հեռանալ ֆիզիկապես, գոնե՝ մտովի պետք է դա անել: Հեռանալ և մոտենալ ինքներս մեզ: Սկզբում փոքր քայլերով՝ հիշելով մեր առօրյա լավագույն սովորությունները, հետո մեծացնել քայլերը՝ վերագտնելով մեր արժեքները , իսկ հետո՝ ավելի մեծ … Читать далее Ինքնավստահությունը վերագտնելու մասին

Երկու բան շատ հեշտ է շփոթել՝ բարությունն ու փափկասրտությունը: Եթե բարությունը դրական է անդրադառնում այլ մարդկանց վրա, ապա փափկասրտության դեպքում դրական են միայն արարքների մոտիվները, իսկ հետևանքները կարող են նույնիսկ կործանարար լինել: Փափկասրտությունն է, որ ստիպում է հանդուրժել այն դեպքում, երբ դադար է պետք տալ: Բարությունը ներում է, բայց չի հանդուրժում: Բարությունը երբեմն սիրով սրտում և ամենալավ մոտիվներով տվյալ պահին ցավեցնում է: Բարությունը սաստում է, բարությունը ուղղում է, բարությունը զարգացնում ու կատարելագործում է: Բարություն չէ անդադար մուննաթ եկողի բոլոր ցանկությունները կատարելը: Դա փափկասրտություն է: Դա զարգացնում է նրա մեջ անտաշությունը: Բարություն չէ կնոջ հետ կոպիտ վարվող ամուսնու հրամանները կատարելը: Դա … Читать далее Բարություն և փափկասրտություն

Ուրիշի նկատմամբ զգացմունքը, որը ծագում է որպես լույսի մի շող համատարած մթույթյան մեջ, հաճախ վերածվում է կախվածության։ Եթե անգամ այդ զգացմունքն ավելի շատ ցավ և տառապանք է պատճառում, քան հաճույք, մենք դժվարանում ենք այն հաղթահարել։ Իսկ երբ գիտակցում ենք, որ այն վնասակար է, մեր միտքն ու գործողությունները ուղղում ենք զգացմունքի հաղթահարմանը, բայց այն դրանից չի մարում, այլ՝ ավելի վառ է փայլում։ Իսկ ի՞նչ ենք ուզում համատարած մթության մեջ միակ լույսի շողից: Հաղթահարելու համար այն պետք է ոչ թե զգացմունքի կամ այն մարդու դեմ պայքարել, ում ուղղված է զգացմունքը, այլ՝ համատարած մթությունը ցրել՝ ձանձրույթը, անիմաստությունը, աննպատակությունը փոխարինելով իմաստով, իմաստությամբ, բարձր նպատակներով․․․ … Читать далее Լույսի մի շող համատարած մթույթյան մեջ․․․

Թե որքանով է օրն արդյունավետ անցել, սովորաբար որոշում ենք օրվա ընթացքում կատարված գործերով: Իսկ երբեմն ամենաարդյունավետ գործը, որ կարող ես անել այդ պահին, պարզապես հանգստանալն է. ոչինչ չանելը ֆիզիկապես, հոգին ազատելը բոլոր անհանգստություններից, ուղեղն էլ՝ առօրյա հոգսերից ու մտքերից:Այսպիսի օրերը մեզ տալիս են կարևորագույնը. Էներգիայի այն պաշարը, որն այդքան անհրաժեշտ է մեծ գործերի ու ամենօրյա գործողությունների համար:Եվ, վերջապես, հանգստացած մտքում ծնվում են ամենաարժեքավոր գաղափարներն ու լավագույն լուծումները:Բաց մի թողեք այս օրերը: Читать далее Թե որքանով է օրն արդյունավետ անցել…