Однажды понимаешь, что дело не в том, чтобы по возможности быстрее добраться до места… И перестаешь бежать…. Останавливаешься и внимательно осматриваешься вокруг: отдаешься настоящему моменту, живешь настоящим моментом, живешь в настоящем моменте, понимаешь его суть, чувствуешь его смысл, слышишь его слово, сам становишься настоящим моментом… И так каждое мгновение… Каким бы оно ни было: полным вдохновения или разочарования, потерь или приобретений, победоносным, счастливым или тяжелым и грустным, воплощением начала или конца… И нет более верного способа пройти свой путь, а до места мы все равно доберемся-каждый из нас в свой час. Читать далее О мгновении

Մի օր հասկանում ես, որ բանը նրանում չէ, որպեսզի հնարավորինս շուտ տեղ հասնես… Եվ դադարում ես վազել…. Կանգ ես առնում ու ուշադիր շուրջդ նայում. տրվում ես պահին, ապրում ես պահով, խորապես զգում ես պահն ու հասկանում պահի ասելիքը, լինում ես պահի մեջ, դառնում ես հենց պահը… Եվ այդպես ամեն պահի: Ինչպիսին էլ որ այն լինի՝ լի ոգեշնչումով, թե՞ հիասթափությամբ, հաղթական, երջանիկ, թե՞՝ ցավալի, կորստի, թե՞՝ ձեռքբերման, սկիզբ թե՞ ավարտ մարմնավորող… Եվ չկա քո ճանապարհն անցնելու ավելի ճշմարիտ ձև, իսկ տեղ ամեն դեպքում հասնալու ենք՝ յուրաքանչյուրս իր ժամին: Читать далее Պահը․․․

Зависть — одно из самых высших проявлений неблагодарности. И на кого человек направляет это чувство? На знаменитостей, достигших больших успехов? Нет. Жизнь и успехи тех, кто далеко от нас, кажутся нам справедливыми и законными. Человек с завистью относится к самым близким ему людям, тем, с кем себя постоянно сравнивает. И если в сравнении «не выигрывает», наполняется негативными чувствами и мыслями, выражающими неудовлетворенность: «Почему тот или иной человек красивее, умнее, успешнее, почему у него есть то, чего нет у меня, почему? »։ Поддавшись таким эмоциям, человек как бы забывает, что по нерушимому космическому закону он (как и все) имеет именно то, … Читать далее Зависть — одно из самых высших проявлений неблагодарности.

Նախանձն անշնորհակալ լինելու ամենավառ դրսևորումներից է։ Իսկ ու՞մ է մարդն ուղղում այդ զգացմունքը։ Մեծագույն նվաճումներ ունեցող հայտնիների՞ն։ Ո ՛չ։ Մեզանից հեռու գտնվողների կյանքն ու հաջողությունները մեզ արդար և օրինաչափ են թվում։ Իսկ նախանձով մարդը պարուրում է ամենամոտ կանգնածներին․ նրանց, ում հետ մշտապես համեմատվում է։ Եվ եթե համեմատության մեջ «չի շահում» լցվում է բացասական զգացողություններով և դժգոհություն արտահայտող այսպիսի մտքերով՝ «Ախր ինչու՞ է այս կամ այն մարդն ավելի գեղեցիկ, ավելի խելացի, ավելի հաջողակ, ինչու՞ նա ունի այն, ինչը չունեմ ես, ինչու՞․․․»։ Այսպիսի էմոցիաներին տրվելով՝ մարդը կարծես մոռանում է, որ տիեզերական անխափան օրենքի համաձայն՝ նա (ինչպես և յուրաքանչյուրը) ունի հենց այն, ինչը … Читать далее Նախանձն անշնորհակալ լինելու ամենավառ դրսևորումներից է

Когда цветок распускается, разве мы перестаем его поливать? Нет… просто раньше мы поливали его с чувством предвкушения, а после цветения уже с благодарностью и восхищением. А почему мы часто так не поступаем с самыми дорогими? Почему, покорив чье-то сердце, мы перестаем вносить вклад в Любовь? То, ради чего мы когда-то не жалели усилий, теперь считаем само собой разумеющимся, обычным делом. И так любовь начинает уменьшаться-сначала незаметно, а потом уже в значительных размерах… А однажды последние остатки былого великого чувства просто улетучиваются, как будто там ничего и не было. А мы с удивлением смотрим вокруг. Просто время от времени нужно немного … Читать далее Когда цветок распускается, разве мы перестаем его поливать?

Երբ ծաղիկը ծաղկում է, արդյո՞ք մենք դադարում ենք այն ջրել։ Չէ․․․ Ուղղակի նախկինում մենք այն ջրում էինք լի սպասումով, իսկ ծաղկելուց հետո արդեն շնորհակալության զգացումով և հիացմունքով։ Իսկ ինչու՞ հաճախ այդպես չենք վարվում ամենաթարկի հետ։ Ինչու՞ որևէ մեկի սիրտը գրավելուց հետո, դադարում ենք որևէ ներդրում անել Սիրո մեջ։ Այն, ինչն ունենալու համար ժամանակին ջանք չենք խնայել, այժմ համարում ենք ինքստինքյան տրված, սովորական մի բան։ Եվ այդպես Սերը սկսում է փոքրանալ՝ սկզբում աննկատ, հետո արդեն զգալի չափսերով․․․ Մի օր էլ երբեմնի մեծ զգացմունքի վերջին մնացորդներն ուղղակի հօդս են ցնդում այնպես, ասես այդտեղ երբեք ոչինչ էլ չի եղել։ Իսկ մենք զարմացած շուրջկողմն … Читать далее Երբ ծաղիկը ծաղկում է, արդյո՞ք մենք դադարում ենք այն ջրել…

Благодаря переводам лучшие произведения художественной литературы путешествуют по миру и завоевывают множество сердец. Это предполагает преклонение перед переводчиками со стороны лиц, занимающихся литературой и вообще всех читателей, a со стороны переводчиков подход к своей работе с величайшей преданностью, с величайшей ответственностью, с величайшей осторожностью… Ведь великих людей мира узнают по всему миру именно через них. Осознав это, Корней Чуковский посвятил большой труд высокому искусству художественного перевода. Кто такой художественный переводчик, какова его миссия, какими принципами он должен руководствоваться? Каким должен быть удачный перевод, как переводчику донести до соотечественников произведение иноязычного автора, сохранив при этом главное: авторский дух, настроение, ритм произведения? … Читать далее Корней Чуковский. «Высокое искусство. Принципы художественного перевода»

Ինքներս մեր մասին հոգ տանելը ալտրուիզմի դրսևորում է ևս: Ինքն իր մասին հոգ տանող մարդը կյանքն ապրում է իր էությանը համապատասխան, իսկ յուրաքանչյուր օրն անց է կացնում իր ներքին ռիթմով: Դա նշանակում է ընտրել իր ուզած կյանքի մոդելը, ոչ թե՝ իրենից ակնկալվողը: Դա նշանակում է ընտրել սիրելի աշխատանքը, ոչ թե՝ հնարավորինս շատ գումար բերողը: Դա նշանակում է որոշել աշխատելու, հանգստանալու, ուրիշների հետ շփվելու և մենակ մնալու ժամերը ըստ ներքին թելադրանքի: Դա նշանակում է գտնել և չխախտել մեր ներքին բալասն ամեն ինչում: Ինքներս մեր մասին հոգ տանելը նշանակում է ապրել առողջ և գեղեցիկ՝ սննդում նախընտրել օգտակարը, հագուստի և շրջապատող իրերի մեջ՝ … Читать далее Ինքներս մեր մասին հոգ տանելը ալտրուիզմի դրսևորում է ևս