Раздражительность

1529218056-12072140-razdrazhitelnost-1

Մտովի ֆիլմի մասին գրում էի այն դիտելու առաջին իսկ րոպեներից:
Առաջին մտքերս զայրութի մասին էին: Զայրույթն ու ագրեսիան պարզապես նեգատիվ բառեր չեն. զայրութն իրական մղձավանջ է, հատկապես՝ տարիներով կուտակվածը: Այն, ասես, հոգումդ պահված պայթյունավտանգ պարկ լինի, որը մի թեթև հպումով կարող է պայթել և ոչնչացնել մնացած ամեն ինչ: Կառավարել այն գրեթե անհնար է:
Եվ միակ ելքը՝ զայրույթը պարզապես չկուտակելն է: Իսկ ավելի լավ է դուրս գալ այն իրավիճակից, այն հարաբերություններից, որոնք զայրույթ են առաջացնում:
Ֆիլմի ընթացքում ծագած հետագա մտքերս կին-տղամարդ հարաբերությունների մասին էին: Այստեղ էլ մի ճշմարտություն մտաբերեցի: Այն է՝ չի կարելի մշտապես տալ առանց վերցնելու: Դա երբեք անհետևանք չի անցնում… հատկապես, երբ կինն իր ուսերին է կրում ֆինանսական բեռը: Կենցաղային զոհողությունները չեն փոխհատուցվում սիրով, հույսով և հավատով:
Հանգուցալուծումը ֆիլմի արդեն այլ ուղղությամբ փոխեց մտքերիս ընթացքը…
Ե՞րբ ենք մաքսիմալ ցավ ապրում կորստի համար և կարևո՞ր է, թե ում մեղքով ենք կորցրել՝ մեր, նրա, թե՞՝ ուրիշների:
Ինձ համար անձամբ մեծագույն ցավն այն է, երբ կորցնում ես քո իսկ մեղքով:
Ավարտն էլ ֆիլմի ոչ միանշանակ զգացողություններ և մտքեր առաջացրեց…

Խորհուրդս է՝ միանշանակ դիտել։
Բնութագիրը՝ լուրջ, ուժեղ, էմոցիոնալ ինտելեկտ պահանջող և զարգացնող ֆիլմ:

Դիտել ֆիլմը

Русский

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.